عصرِ حاظر

واہ واہ چنگا سی پرانا ویلا
ہن پَے گیا اے بڑا جھنبیلا

اوہ کھاندے سن مکھن تے لسی
ہُن پوری نئیں چینی تے پتی

رات نوں بہہ کے پاندے سن کہانیاں
ہن ہوئے وکھ ٹی وی دیاں مہربانیاں

سلوک سواد پہلے ہوندا بڑا سی
چنگی بہت لگدی سی پھوپھی تے ماسی

ہُن بدل گیا اے سارا زمانہ
نیئں چنگا لگدا چاچا تے ماما

کپڑا تے جُتی بڑی چنگی نے لیندے
مسجد نوں چھڈ کے جا ہوٹل تے بیہندے

وڈے دا ادب تے تمیز مُک گئی اے
بس انگریز دے اگے پبلک جُھک گئی اے

کسی نوں بھی کدھرے ملدا نہ چین اے
وجہ صرف ایہہ کہ بدلیا ڈیزین اے

ہو گیا اے سب نوں درد شقیقہ
اسیں چھڈ دتا بزرگاں دا طریقہ

پہلے لبھ جاندی سی سروس چنگی
ہن بھرتی ہو سکدا نئیں اک بھنگی

یاری تے دوستی ہن اصل نہ رہی اے
سب منافقت دی ریت پے گئی اے

بھُل گئے سانوں اپنے سب ہیرو
تاں ہی ہوگئے اسیں ہُن زیرو

ہوگیا دین والا قصہ تمام اے
جدوں دے بنے نفس دے غلام اے

کی کی دساں میں ہور اپنا حال اے
پے گیا ساریاں دے سر تے وبال اے

فقیراں دا پہلے ہوندا سی چرچا
ہن تے ہو رہی اے شیطان دی پوجا

اگے لوگ بھج بھج چمدے مزاراں سن
دلوں اوہ خوش سن منہ تے بہاراں سن

بس کج منافق آ وڑے دین اندر
ایمان دلوں نسیا ، ہُن پھرن وانگ بندر

پھردے پئے نے کئی بن کے ملنگ
چھوڑ دتی نماز ، پی لِتی اے بھنگ

غلامیء مصطفٰے جس نہ کیتی قبول اے
اس بندے دی فقیری تے پیری فضول اے

مقام بڑا اُچا ہے مقامِ قلندر
جے کوئی اس نوں سمجھے تے ہے اک سمندر

فقیری دا دعویٰ ہے اوہو پیا کر دا
جس نوں نئیں پتہ محمود اپنے اندر دا

<< پیچھے :: فہرست عنوانات ::