پنجابی کلام

کیوں آکھاں دنیا توں دلدار چلے گئے نے
سرکار دی نظرِ کرم ہُن ہور میرے تے نے
عظمت جو ملی مینوں اُسدی کی خبر کس نوں
ہر وقت ایہہ روح میری مدینے دے حوالے نے
جلوے اوہدی شاناں دے ہر پاسے پئے دِسدے
جے دل دی نظر ہووے اوہدے ہی اجالے نے
صدقہ نواسیاں دا اسیں پئے منگدے آں
کر دے کرم آقا ایہہ غلام جو تیرے نے
میں شاعر تے نیئں یارو بس لطف محمد اے
اس ہی نسبت دی خاطر سرکار ھُن میرے نے
محمود میں کی دساں ایہہ سب راز نے سوہنے دے
کہ ایس قلندر تے سب اوہدے نظارے نے

٭٭٭٭٭

اساں اپنا آپ گنوایا تے ساڈی گل بن گئی
اساں اِکوّ ورد پکایا تے ساڈی گل بن گئی
اپنے آپ رہے آں نچدے تے اُنجے رہے آںتھکدے
جدوں سوہنے یار نچایا تے ساڈی گل بن گئی
صبح و شام یار نوں تکنا دل اندر یار ہی رکھنا
اساں یار دا روپ وٹایا تے ساڈی گل بن گئی
کر کر محنت تھک گئے اسیں تینوں میں اک راز اج دسیں
جدوں سوہنا من وچ آیا تے ساڈی گل بن گئی
نہ اوہ مل دا رولا پایاں ، نہ اوہ مل دا بستر چایاں
بس رو رو حال ونجایا تے ساڈی گل بن گئی
جد اوہنے ہے نظر ملائی محمود نوں بھل گئی کُل خدائی
ساڈا ہویا درد سوایا تے ساڈی گل بن گئی

٭٭٭٭٭

کسی مرد دے متھے لگئیے تاں گل بن دی اے
فیرچور اندر دا پھڑئیے تاں گل بن دی اے
سن کے گلاں پیار دیاں سب پیر کولوں
فیررس اونہاں وچ بھرئیے تاں گل بن دی اے
کُل سہارے دنیا دے تے نیئں کم اوندے
اک یا ر دے رنگ و چ رلئیے ، تا ں گل بن دی اے
علم کتاباں دے وچ ایہہ منزل نیئں مل دی
اس عشق ماہی وچ سڑئیے ، تاں گل بنْ دی اے
چھڈ کے ایہہ در ہن سارے دنیا داراں دے
اک در سجن دا ملئیے ، تاں گل بن دی اے
لادیناں تے گستاخاں کولوں بچ کے تے
اک وردِ مرشد پڑھئیے ، تاں گل بن دی اے
ساریاں گلاں دا اکو ہے نچوڑ محمود
بس حُبِ یار وچ مرئیے ، تاں گل بن دی اے

<< پیچھے :: فہرست عنوانات :: آگے >>